Mother of Peace

Dinsdagmiddag hebben wij van Byron een heel verhaal gehoord over Mother of Peace (MOP). Het is een katholieke organisatie met 3 vestigingen in Zuid-Afrika en Zimbabwe. Dit, in Illovo (niet Amanzintoto wat ik eerst dacht, wel daar dichtbij) bestaat al sinds 2003. Maar pas sinds 1 jaar komen er vrijwilligers van BeMore.
Er zijn 49 weeskinderen + enkele kinderen van de huismoeders. De kinderen hebben allemaal een HIV/AIDS-achtergrond: hun vader is vaak niet meer in beeld, hun moeder is ziek of al aan AIDS gestorven en vaak hebben ze zelf ook HIV of AIDS.

Na afloop krijgen wij van Byron 200 RAND (dat is ca.  Euro 16,- ) p.p.  om boodschappen te doen. Daarvan doen wij er 100 in een gezamelijke pot. Wij willen nl. steeds samen eten. 
Met Byron als chauffeur gaan wij in het busje naar het winkelcentrum van Amanzintoti. Hierin is een supermarkt: volgens mij net zo groot als de nieuwe Albert Heyn XL in Roermond. Ook is er een internetcafe.

Woensdag vertelt Byron nog een heel verhaal over HIV/AIDS : als je HIV hebt kun je met goede medicatie, goede voeding en een positieve levenshouding nog heel lang doorleven. Maar je immuumsysteem wordt aangetast. Als dit heel erg wordt, wordt je dus van een klein griepje of een andere, voor anderen onschuldige ziekte, doodziek: dan heb je AIDS: Daar ga je dus uiteindelijk aan dood.  
Toch is AIDS niet de ziekte waar de meeste Zuid-Afrikanen aan sterven, maar TB(C). En dat terwijl dat niet nodig is: TBC is, in tegenstelling tot HIV/AIDS goed te genezen.  

Na dit heftige, vermoeiende verhaal van 3uur, allemaal in het Engels, krijgen wij een huisje  (met kinderen en huismoeder) toegewezen. Het is de bedoeling dat je de kinderen van jouw huisje wat extra aandacht geeft. Ik krijg huisje nr.2: een heel aardige huismoeder met drie tienermeiden, een jongetje (die met de stierenhoorntjes!) en een meisje van drie,  en het zoontje van de huismoeder van 18 maanden: een echt knuffelbeertje. Als ik er even later op bezoek kom, is er ook nog de tienerdochter van de huismoeder. Zij vertelt dat zij bij haar grootmoeder woont en in de weekends en vakanties hier is.

Later die middag houden wij voor de oudere kinderen een bingo-middag. "Mijn" tienermeiden zijn ook daar, maar zij zijn in een hoekje bezig o.l.v. een jonge, blanke, Afrikaanse lerares met het schrijven van een brief. "Mijn" huismoeder is er ook met haar zoontje: die vliegt gelijk in mijn armen.
Ook het jongetje van drie is meegekomen. Ik laat hem nog eens de foto met de stierenhoorntjes zien: er komt een brede glimlach op zijn donkere gezichtje.

's Avonds gaan wij met Deon en het busje eten in een BackpackersLodge in Warner Beach, dichtbij. Vanaf het dak hebben wij een prachtig uitzicht over de Indische Oceaan. Ergens heeeel ver weg ligt dus Australië.
Wij ontmoeten er, zoals afgesproken door Lisa en Noortje, Dimphy, iemand die vorige maand vrijwilligster was bij MOP, en nog enkele dagen is blijven logeren in deze Lodge. Dimphy blijkt én "mijn" huisje te hebben gehad vóór mij, én uit Kerkrade te komen. Dus ik kan even Limburgs praten!!! (Gelukkig praat ze niet echt Kerkraads).

Vandaag, donderdag, doen wij 's morgens boodschappen.
's Middags zijn de huismoeders op training. Wij willen badjes opzetten voor de kleintjes. Maar deze moeten eerst van de Creche afgehaald worden en gaan slapen. Ik loop ook met die twee van mij naar hun huisje, maar zij willen niet gaan slapen. Pas als de grote meiden zijn thuisgekomen en ze iets te eten hebben gegeven, gaan ze slapen. Maar dan is het te laat om nog naar de badjes te gaan.

Ik wil dan gaan internetten, maar besluit nog even langs te lopen bij de buiten-spelende kinderen. Zij hebben fietsen uitgehaald en rijden er rondjes op een verhard veldje. Ik probeer op een klein fietsje de ketting op te leggen, maar dat lukt niet. Dan komen er een paar kleintjes op mij af: ik moet rondjes lopen met een kapot fietsje en steeds een ander kindje erop. Van internetten is dus niets meer gekomen.

Op het eind van de middag even gesproken met de huismoeder. Zij heeft grote plannen met de kinderen. Maar daarover later meer. 

Ik kan nog steeds geen foto's versturen, maar dat houden jullie nog tegoed van mij.

Groetjes, vanuit een zonnig (vandaag voor het eerst) en lekker warm ZuidAfrika. 

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Diny

Ria, bedankt weer voor het uitgebreide verslag.
Vandaag jouw moeder ontmoet in de stad en n.a.v. een vraag van haar over jouw mail even bij haar langs geweest en samen wat op de computer gedaan en natuurlijk over jouw avontuur gehad.
Groetjes en tot een volgende keer.

monique piepers

Hoi Ria, de confrontatie met het ziektebeeld HIV is heftig, ik spreek uit eigen ervaring, en de toekomst blijft hierin nog steeds gering.
Het is toch fantastisch dat je deze mensen een maand lang kunt volgen in hun vertrouwde omgeving en op een continent die zo ver van ons vandaan ligt! Hoe heb je die eerste indruk met het Afrika ervaren, de lucht, de geur en de bevolking?
Ria veel succes!
Groet vanuit een sombere vrijdagmorgen in Herkenbosch.

Petra Knoben

Ha Ria
Heb je ze thuis eindelijk zover dat ze de bonte was kunnen sorteren, kun je in verweggistan weer van voren af aan beginnen. Ik zie je in gedachten al naast dat fietsje hollen. Nu we 't erover hebben.....mijn ketting hangt er ook naast, wanneer kwam je ook alweer terug??
Groeten vanuit 't witte 'stadje'.

Vicky

Hoi mam,
Fijn dat je zo uitgebreid verslag doet, zo kan ik mij des te beter voorstellen hoe het daar is.
Ondanks het HIV/aids/TBC-verhaal, klinkt het alsof het bestaan daar wel enigszins gelukkig is. Hoewel ik het wel een beetje een triest idee vind, dat die mensen steeds weer vrijwilligers moeten zien komen en gaan.
Maar goed, grappig dat je zo meegesleurt wordt door die kindjes en leuk dat je in het huisje zit met het jongetje met de hoorntjes.
Hopelijk hebben zij én jij het naar jullie zin.
Groetjes Vicky

Vicky

Hoi mam,
Fijn dat je zo uitgebreid verslag doet, zo kan ik mij des te beter voorstellen hoe het daar is.
Ondanks het HIV/aids/TBC-verhaal, klinkt het alsof het bestaan daar wel enigszins gelukkig is. Hoewel ik het wel een beetje een triest idee vind, dat die mensen steeds weer vrijwilligers moeten zien komen en gaan.
Maar goed, grappig dat je zo meegesleurt wordt door die kindjes en leuk dat je in het huisje zit met het jongetje met de hoorntjes.
Hopelijk hebben zij én jij het naar jullie zin.
Groetjes Vicky

mam

ria waat een mooie en lange brief.. zo blijven wij ,,echt,, op de hoogte van alles,, fijn ,, ik hoor je nog niets zeggen over de ,kleine, bibliotheek die je wou opzetten,,, maar zover ben je nog niet denk ik ??nou tot morgen weer mam

wilma van cann

Hallo Ria, Hoe gaat het met jouw energie? Kan me voorstellen dat je moe bent, van de lange reis en al die kindertjes om je heen(niet meer gewend toch?)Zijn de huismoeders gewoon betaalde krachten en zijn zij dag en nacht paraat? beantwoordt alles een beetje aan je verwachtingen? je krijgt de groetjes van Lieke,zit nu naast me.en natuurlijk ook van mij!
Tot de vlg keer en knuffel de kindjes ook van mij! Wilma.

Dorine

Het klinkt erg boeiend, maar soms ook vermoeiend met die kleintjes. Je zult zo wel een goede conditie krijgen! als je dit allemaal zo leest dan besef je wel dat wij het erg goed hebben hier, ook al mopperen we vaak. Kunnen die kleintjes ook Engels of gaat dat met handen en voeten. En hoe is het (lees)niveau van de groteren? Groeten van Dorine

Fr@nk

Hoi mam,
inderdaad een heel sprekend, duidelijk verslagje
met grappige details (je hebt er duidelijk op
geoefend al die jaren in de fotoboeken van
al die vakanties :P). Leuk om te lezen..

Veel succes nog.
Groetjes vanuit een nachtelijk Vlodrop-Station
op een tijdstip dat ondergetekende eigenlijk
maar eens heel dringend moet gaan slapen. :P
Frank.


Ria Hurkxkens

Name: Ria Hurkxkens
Leeftijd: 63

Was vrijwilliger bij Mother of Peace van 31 mrt 2008 tot 26 apr 2008

Over mij:

Ik ben gescheiden, moeder van Frank(23) en Vicky(17), en een beetje van Rik(18,vriend van Vicky). Ik werk in enkele

Meer...